آخرین مطالب

امید جدیدی برای درمان سرطان نوزاد که دهه هاست محققان را متحیر کرده است —


تحقیقات جدید برای کشف این معمای آغاز شده است که چرا شکل خاصی از لوسمی در نوزادان، علیرغم پیشرفت های قابل توجه در درمان کودکان بزرگتر، تلاش ها برای بهبود نتایج را به چالش کشیده است. دانشمندان مؤسسه ولکام سانگر، بیمارستان گریت اورموند استریت، دانشگاه نیوکاسل و همکارانشان تفاوت‌های ظریفی را در نوع سلولی که باعث لوسمی لنفوبلاستیک حاد B (B-ALL) می‌شود، پیدا کردند که ممکن است به توضیح اینکه چرا برخی موارد شدیدتر از بقیه هستند کمک کند.

این مطالعه، امروز (14 مارس 2022) در طب طبیعت، بر روی اکثر موارد B-ALL نوزاد ناشی از تغییرات ژن KMT2A متمرکز شده است. این یافته‌ها تعدادی از اهداف دارویی امیدوارکننده را ارائه می‌کنند، و این امیدواری را ایجاد می‌کند که درمان‌های موثری برای B-ALL نوزادان ممکن است در آینده ایجاد شود.

لوسمی لنفوبلاستیک حاد (ALL) بسته به نوع سلول درگیر می تواند اشکال مختلفی داشته باشد. این سرطان‌ها زمانی اتفاق می‌افتند که سلول‌ها هنگام رشد از سلول‌های بنیادی خونساز به سلول‌های خونی بالغ، عملکرد نادرست دارند. در مورد B-ALL، بیماری از نوعی سلول ایمنی به نام لنفوسیت های B، که بیشتر به عنوان سلول های B شناخته می شود، ایجاد می شود.

B-ALL در کودکان زمانی یک بیماری کشنده جهانی بود که اکنون در اکثر موارد قابل درمان است1. یک استثنا B-ALL در کودکان زیر یک سال است که در آن درمان در کمتر از 50 درصد موارد موفقیت آمیز است و در دو دهه گذشته هیچ بهبود قابل توجهی مشاهده نشده است. درمان‌هایی که در مقابله با سایر اشکال لوسمی، مانند پیوند مغز استخوان، ثابت شده‌اند، در برابر B-ALL نوزاد ناکارآمد هستند. در حال حاضر با شیمی درمانی قوی درمان می شود، که تحمل آن حتی در صورت بهبودی برای بیمار سخت است.

در این مقاله، محققان با مقایسه سلول‌های سرطانی با سلول‌های خون طبیعی انسان، به مطالعه مجدد B-ALL نوزاد با KMT2A پرداختند. داده های بیان ژن از 1665 مورد لوسمی دوران کودکی در برابر داده های mRNA تک سلولی از حدود 60000 سلول طبیعی مغز استخوان جنین ارجاع شد.2.

تجزیه و تحلیل نشان داد که B-ALL نوزاد سیگنال های سلولی مشخصی را با سهم قابل توجهی از پیش سازهای لنفوسیتی اولیه (ELPs) نشان می دهد.3، یک نوع سلول ایمنی نابالغ است که به طور معمول به سلول های B تبدیل می شود.

دکتر لورا ژاردین، نویسنده اول این مطالعه از دانشگاه نیوکاسل، گفت: “لوسمی ها معمولا بر اساس نوع سلول درگیر طبقه بندی می شوند، و در مورد لوسمی لنفوبلاستیک حاد B (B-ALL) ما در مورد پیش سازهای سلول B صحبت می کنیم. تجزیه و تحلیل این بیماری نشان داده است که این در واقع یک لوسمی پیش ساز لنفوسیتی اولیه است.”

علاوه بر اینکه قادر به تشخیص سلول های ELP از سایر انواع سلول های B بودند، محققان دریافتند که هر چه یک سلول ELP به سلول B بالغ نزدیک تر باشد، نتیجه بهتری برای بیمار خواهد داشت.

دکتر جک بارترام، نویسنده ارشد این مطالعه از بیمارستان گریت اورموند استریت، گفت: “به عنوان بخشی از این مطالعه، ما فکر می کنیم که چرا لوسمی لنفوبلاستیک حاد B (B-ALL) در برخی از کودکان بیشتر به درمان پاسخ می دهد. اما چرا برای نوزادان موفقیت آمیز نیست. سرطان هایی با پیش سازهای لنفوسیتی اولیه (ELPs) دارای ویژگی هایی هستند که به نظر می رسد بهتر به درمان پاسخ می دهند. این سلول های بالغ تر در B-ALL در کودکان بزرگتر شایع تر هستند اما متأسفانه برای ما این گونه نیست. بیماران جوان تر، به این معنی که درمان کمتر موثر است. اکنون چالش این است که درک خود را توسعه دهیم و این سوء ظن ها را تأیید کنیم تا بتوانیم درمان را برای همه بیماران بهبود بخشیم.”

برای بررسی بیشتر چشم انداز مولکولی B-ALL نوزاد بازآرایی شده با KMT2A، محققان پروفایل های بیان ژن سرطان را با سلول های طبیعی ELP مقایسه کردند. برخلاف سلول‌های طبیعی ELP، آنهایی که در سرطان نقش دارند دارای ویژگی‌های مولکولی از انواع سلول‌های مختلف بودند که نشان‌دهنده نقص در فرآیند طبیعی تمایز است. مسیرها و نشانگرهای بیولوژیکی متعددی در این سلول‌های هیبریدی ELP شناسایی شدند که می‌توانند اهداف امیدوارکننده‌ای برای درمان‌های جدید ایجاد کنند.

دکتر سام بهجتی، نویسنده ارشد این مطالعه از موسسه Wellcome Sanger، گفت: “اگرچه هنوز برای نتیجه گیری قطعی در مورد اینکه چرا لوسمی لنفوبلاستیک حاد B (B-ALL) پیامدهای بسیار ضعیف تری در نوزادان نسبت به کودکان بزرگتر دارد، خیلی زود است. این مطالعه شواهد قانع‌کننده‌ای ارائه می‌کند که بلوغ سلول‌های درگیر یک عامل کلیدی است. این داده‌ها علاوه بر تولید اهداف دارویی جدید، به ما امکان می‌دهند ببینیم که چگونه «نوع سلولی» برخی سرطان‌ها با پیامدهای بیمار مطابقت دارد و به ما امکان می‌دهد بهتر عمل کنیم. شدت بیماری را ارزیابی کنید و بهترین راه درمانی را تعیین کنید.”