آخرین مطالب

سالهای بدون معلولیت بیشتر برای مردان و زنان افزایش یافته است، اما برای افراد دارای اختلال شناختی کاهش یافته است –


بر اساس مطالعه جدیدی که در 15 مارس منتشر شد، تعداد سال‌های سالمی که یک فرد زندگی می‌کند، به‌طور متوسط ​​حتی برای افراد مبتلا به بیماری‌های مزمن رایج در حال افزایش است.هفتم که در PLOS Medicine توسط هالی بنت از دانشگاه نیوکاسل، بریتانیا و همکارانش.

در دهه‌های اخیر پیشرفت‌هایی در مراقبت‌های بهداشتی صورت گرفته است که به این معنی است که بسیاری از افراد مبتلا به بیماری‌های مزمن عمر طولانی‌تری دارند. در مطالعه جدید، محققان می‌خواستند تعیین کنند که آیا این افزایش عمر شامل افزایش سال‌های با ناتوانی یا بدون ناتوانی است یا خیر. این تیم داده‌های دو مطالعه بزرگ مبتنی بر جمعیت را در مورد افراد بالای 65 سال در انگلستان تجزیه و تحلیل کرد. مطالعات، عملکرد شناختی و مطالعات پیری (CFAS I و II) شامل مصاحبه های پایه با 7635 نفر در سال های 1991-1993 و با 7762 نفر در سال های 2008-2011، با دو سال پیگیری در هر مورد بود.

هم برای افراد سالم و هم برای آنهایی که شرایط سلامتی دارند، میانگین سالهای امید به زندگی بدون ناتوانی (DFLE) از سال 1991 تا 2011 افزایش یافته است. به طور کلی، امید به زندگی مردان 4.6 سال افزایش یافته است (95% فاصله اطمینان: 3.7 – 5.5 سال، p< 0.001)) و 3.7 سال در DFLE (95% فاصله اطمینان (CI): 2.7 -- 4.8، p<0.001)). مردان مبتلا به بیماری هایی از جمله آرتریت، بیماری عروق کرونر قلب، سکته مغزی و دیابت سال های بیشتری در DFLE نسبت به سال های ناتوانی داشتند. بیشترین پیشرفت در DFLE در مردان برای کسانی که مشکلات تنفسی داشتند و کسانی که بعد از سکته زندگی می کردند مشاهده شد.

بین سال‌های 1991 و 2011، زنان در سن 65 سالگی 2.1 سال افزایش امید به زندگی را تجربه کردند (95% فاصله اطمینان: 1.1-3.0 سال، p<0.001)، و افزایش DFLE 2.0 سال (95% فاصله اطمینان: 1.0 -- 2.9 سال، p<0.001). مشابه مردان، بیشترین بهبود در امید به زندگی برای زنان با شرایط طولانی مدت در سال های بدون معلولیت بود. با این حال، زنان مبتلا به اختلال شناختی افزایش امید به زندگی با ناتوانی (1.6 سال، 95٪ CI: 0.1 - 3.1، 0.04 = p) را بدون هیچ گونه بهبودی در DFLE تجربه کردند. مردان مبتلا به اختلال شناختی تنها افزایش اندکی در DFLE (1.4 سال، 95% CI: -0.7 - 3.4، p=0.18) با افزایش امید به زندگی با ناتوانی که از نظر اندازه قابل مقایسه بود (1.4 سال، 95% CI): 0.2-2.5، p=0.02). بنابراین، در سن 65 سالگی، درصد سال‌های باقی‌مانده از زندگی که بدون ناتوانی سپری می‌شد برای مردان دارای اختلال شناختی کاهش یافت (تفاوت CFAS II -- CFAS I: -3.6٪، فاصله اطمینان 95٪ (CI): -8.2 -- 1.0، p=0.12) و زنان دارای اختلال شناختی (تفاوت CFAS II -- CFAS I: -3.9٪، 95٪ CI: -7.6 -- 0.0، p=0.04).

“در حالی که این یافته ها اکثرا مثبت هستند، ما افزایش درصد سال های باقی مانده با ناتوانی را برای مردان و زنان مبتلا به اختلال شناختی دریافتیم. با توجه به اینکه اختلال شناختی همچنین تنها وضعیت بلندمدتی بود که شیوع آن کاهش یافته است، این موضوع باعث نگرانی است. نویسندگان می گویند که نیاز به بررسی بیشتر دارد.

منبع داستان:

مواد ارائه شده توسط PLOS. توجه: محتوا ممکن است برای سبک و طول ویرایش شود.