آخرین مطالب

این همان معنای بحران هزینه زندگی برای کسانی است که دارای تشخیص نهایی هستند | هلن بارنارد


“من مجبور شدم برنج را گرم کنم و در یک روبالشی بگذارم تا بیماران را گرم نگه دارم.” اینها سخنان تکان دهنده بث نامارا، یک پرستار پایان عمر است.

و در اینجا ویکتور است که سرطان پایانی دارد و شغل خود را در طول همه گیری از دست داده است. من واقعاً پول کافی برای زندگی ندارم. من اغلب از کوسه‌های قرضی قرض می‌گیرم، که می‌توانید ۲۰ پوند قرض بگیرید، ۴۰ پوند را پس بدهید – از این قبیل. روزهایی را گذرانده ام که هیچ غذایی در کمدم نداشته ام.»

تحقیقات جدید دانشگاه لافبورو که به سفارش موسسه خیریه ماری کوری انجام شده است، نور تازه ای را به یکی از تاثیرات فقر فزاینده که کمتر مورد بحث قرار گرفته است می اندازد: درد و سختی غیرضروری که برای افرادی که بیماری لاعلاج را تجربه می کنند ایجاد می کند.

سالانه بیش از 90000 نفر در انگلیس در آخرین سال زندگی خود فقر را تجربه می کنند. ما همچنین می دانیم که کسانی که به پایان عمر خود می رسند، به خصوص اگر در سن کار باشند، به مراتب بیشتر از افرادی که این وضعیت را ندارند، در دام فقر گرفتار می شوند. تأثیرات سختی بر سلامتی، احتمال بیماری و مرگ زودهنگام افراد را افزایش می دهد. اما مریض شدن یا ناتوانی افراد را از طریق از دست دادن کار و هزینه های بالاتر مانند تجهیزات تخصصی، مکمل های غذایی یا گرمایش به فقر می کشاند. یک دور باطل است.

هر سال، پرستاران ترمینال به خانه‌ها می‌روند و برای هزاران نفر از مبتلایان به بیماری‌های لاعلاج، مراقبت و آسایش می‌کنند. آنها از نزدیک می بینند که چگونه فقر علائم بیماری را تشدید می کند، سیستم ایمنی را ضعیف می کند و خطر ابتلا به عفونت های بیشتر و مرگ سریع تر و دردناک تر را افزایش می دهد.

علاوه بر این، آنها خانواده هایی را می بینند که از استرس، درد و گناه رنج می برند زیرا نمی توانند عزیزان خود را در روزهای پایانی خود گرم و راحت نگه دارند. بسیاری از افراد کم درآمد در خانه های سرد، مرطوب و کپک زده به دام افتاده اند – برای هر کسی بدبخت است، اما به ویژه برای کسانی که سرطان پیشرفته یا بیماری مزمن کلیوی دارند خطرناک است. به طور متوسط، قبض انرژی پس از تشخیص ترمینال، به دلیل نیاز به محیط های گرمتر، دو برابر می شود. از هر 10 پرستار ماری کوری، چهار نفر می‌گویند فقر سوخت، سلامت جسمی و روانی بیمارانشان را بدتر کرده است.

تحقیقات بنیاد غذا نشان می‌دهد که تعداد بزرگسالان در «ناامنی غذایی» از 4.7 میلیون در ژانویه به 7.3 میلیون در آوریل امسال افزایش یافته است. اعداد بی سابقه ای به بانک های مواد غذایی روی می آورند و از موسسات خیریه ای مانند Citizens Advice به دنبال مشاوره بدهی هستند. بانک مرکزی انگلیس پیش بینی کرده است که تورم امسال به 10 درصد برسد. قبوض انرژی ممکن است در پاییز امسال 900 پوند دیگر افزایش یابد.

وقتی روی مزایایی تمرکز می‌کنیم که به مراقبت پایان عمر نیاز دارند، تصویر واضح‌تر می‌شود: از هر 10 نفر با تشخیص نهایی، شش نفر به مزایا متکی هستند. اینها آشکارا از آنها در برابر افزایش قیمت ها محافظت نمی کنند. بر اساس برآوردها، پس از سال‌ها کاهش و توقف، امتناع سرسختانه دولت از افزایش مزایا برای پوشش هر چیزی نزدیک به هزینه واقعی زندگی، به طور موثری به کاهش 500 پوندی می‌رسد.

ما باید فوراً کمک فوری بیشتری از طریق سیستم مزایا برای کسانی که در این وضعیت هستند ارائه دهیم. اما ما همچنین باید برای آینده برنامه ریزی کنیم – جامعه ای پیر و افراد بیشتری که با شرایط بهداشتی متعدد زندگی می کنند. تغییرات جمعیتی با روندهای اقتصادی – دستمزد کم، کار ناامن، مسکن غیرقابل قیمت – برخورد می کند تا افراد بیشتری را در فقر به دام بیندازد. این امر تاب آوری ملی ما را در برابر نیروهای جهانی که قیمت ها را بالا می برند، تضعیف می کند.

ما باید مردم را به مشاغل ایمن تر و با دستمزد بهتر سوق دهیم که آنها را از فقر محافظت کند، آنها را قادر سازد پس انداز کنند تا در هنگام بروز بیماری کمک کنند و فشار بر مخارج تأمین اجتماعی و خدمات عمومی را کاهش دهند.

ما همچنین باید گزنه مسکن را درک کنیم. در میان مستمری بگیران، کسانی که هنوز در سنین پیری اجاره می‌دهند بیش از دو برابر بیشتر از کسانی که مالک املاکشان هستند در فقر زندگی می‌کنند. تحقیقات جدید امروز الگوی مشابهی را نشان می‌دهد – افرادی که زندگی خود را در خانه‌های اجاره‌ای خصوصی یا اجتماعی به پایان می‌رسانند، به احتمال زیاد در فقر این کار را انجام می‌دهند. مگر اینکه مسیر خود را تغییر دهیم، میلیون ها نفر قرار است با اندک پس انداز، حقوق بازنشستگی اندک، پرداخت اجاره بها و زندگی در خانه های سردی که توان پرداخت هزینه های گرمایش یا تعمیر آن را ندارند، به زندگی خود پایان دهند.

این بیماری همه گیر آگاهی ما را زنده کرد که چقدر مهم است که زندگی خود را به خوبی پایان دهیم و عزیزانتان بتوانند مانند شما از شما مراقبت کنند. این به سادگی اشتباه است که فقر افراد زیادی را مجبور می کند که زندگی خود را با درد و سختی های غیرضروری به پایان برسانند. به همین دلیل است که ماری کوری طوماری را راه اندازی کرده و خواستار اقدام فوری دولت برای کمک به افرادی است که در فقر می میرند..