آخرین مطالب

مطالعه جدید مزایای پلاسمای دوره نقاهت را برای برخی از بیماران COVID-19 تأیید می کند –


انتقال پلاسمای خون اهدا کرد یک مطالعه بین المللی جدید نشان می دهد که توسط افرادی که قبلاً از عفونت با ویروس همه گیر بهبود یافته اند، ممکن است به سایر بیماران بستری شده در بیمارستان با کووید-19 کمک کند.

این درمان که به عنوان پلاسمای نقاهت شناخته می شود، هنوز توسط سازمان غذا و داروی ایالات متحده (FDA) آزمایشی در نظر گرفته می شود. پلاسما حاوی آنتی بادی ها، پروتئین های خون است که بخشی از سیستم ایمنی بدن هستند. به گفته محققان، آنتی‌بادی‌ها به‌گونه‌ای شکل می‌گیرند که بتوانند به ویروسی که باعث COVID-19، SARS-CoV-2 می‌شود، بچسبند و آن را برای حذف از بدن برچسب‌گذاری کنند.

این مطالعه که توسط محققان دانشکده پزشکی گروسمن نیویورک انجام شد، نشان داد که در بین 2341 مرد و زن، افرادی که بلافاصله پس از بستری شدن در بیمارستان پلاسمای نقاهت‌بخش تزریق کردند، 15 درصد کمتر از افرادی که تزریق پلاسمای نقاهت را دریافت کردند، در مدت یک ماه بر اثر کووید-19 جان خود را از دست دادند. پلاسمای دوران نقاهت یا کسانی که پلاسبو سالین غیرفعال دریافت کرده اند.

شایان ذکر است، محققان دریافتند که بزرگترین مزایای این درمان در میان بیمارانی است که به دلیل شرایط قبلی مانند دیابت یا بیماری قلبی در معرض خطر عوارض شدید قرار دارند. به نظر می رسد این درمان که حاوی آنتی بادی ها و سایر سلول های ایمنی مورد نیاز برای مبارزه با عفونت است، برای افرادی که دارای گروه خونی A یا AB هستند نیز مفید است.

آندریا تروکسل، محقق ارشد و متخصص آمار زیستی، می‌گوید: «نتایج ما نشان می‌دهد که در مجموع، بیماران بستری شده در بیمارستان با کووید-19 ممکن است از پلاسمای دوران نقاهت سود ناچیزی داشته باشند، و برخی از زیرگروه‌های بیماران بیشتر از دیگران سود می‌برند». با توجه به گروه هایی که بیشترین سود را دارند، FDA در 28 دسامبر 2021 مجوز استفاده اضطراری برای پلاسمای دوران نقاهت را بازبینی کرد و استفاده از آن را برای بیماران مبتلا به بیماری هایی که سیستم ایمنی آنها را سرکوب می کند یا درمان های پزشکی با همان اثر دریافت می کنند محدود کرد. .

تروکسل می‌افزاید: «بیماران مبتلا به بیماری هم‌زمان به احتمال زیاد بهبودی را از پلاسمای دوران نقاهت نشان می‌دهند، احتمالاً به این دلیل که بیشترین مشکل را در تولید آنتی‌بادی برای مبارزه با عفونت دارند». پلاسمای تزریق شده توانایی بدن آنها را برای مبارزه با ویروس افزایش می دهد، اما فقط در مراحل اولیه بیماری و قبل از اینکه بیماری بر بدن آنها غلبه کند.

یافته های مطالعه فعلی، منتشر شده در مجله شبکه JAMA باز است 25 ژانویه آنلاین، از ادغام اطلاعات بیماران از هشت مطالعه اخیراً تکمیل شده در ایالات متحده، بلژیک، برزیل، هند، هلند و اسپانیا در مورد تأثیرات پلاسمای نقاهت برای COVID-19 به دست آمده است.

تروکسل، پروفسور دپارتمان سلامت جمعیت در NYU Langone می‌گوید: این فواید درمان تنها زمانی آشکار می‌شوند که داده‌های بیشتری از کارآزمایی‌ها در دسترس قرار گیرد. این به این دلیل است که داده‌های کارآزمایی‌های فردی برای نشان دادن تأثیر کلی درمان بر زیرمجموعه‌های بیماران بسیار کوچک است. برخی از مطالعات انفرادی نشان داده اند که درمان بی اثر یا دارای ارزش محدود است.

دکتر Eva Petkova، محقق مشترک این مطالعه، می‌گوید که این تیم از داده‌های مطالعه خود برای ایجاد یک سیستم امتیازدهی از توصیف‌گرهای بیمار، از جمله سن، مرحله کووید-19 و بیماری‌های همزمان استفاده می‌کند، و این کار را برای پزشکان آسان‌تر می‌کند تا محاسبه کنند که چه کسی ایستاده است. تا بیشترین بهره را از استفاده از پلاسمای دوره نقاهت ببرند.

پتکووا، استاد بخش سلامت جمعیت و روانپزشکی کودکان و نوجوانان در دانشگاه نیویورک می‌گوید: «شاخص مزایای درمان ما به‌عنوان ابزاری سریع و مؤثر برای پزشکان طراحی شده است تا در تصمیم‌گیری در مورد زمان تجویز پلاسمای نقاهت برای کووید-19 استفاده کنند. لانگون.

برای این مطالعه، محققان تمام اطلاعات بیمار را از تحقیقات بالینی کوچکتر و جداگانه در مورد پلاسما درمانی دوره نقاهت، از جمله آزمایشات در NYU Langone، کالج پزشکی آلبرت اینشتین و مرکز پزشکی Montefiore، بیمارستان عمومی زاکربرگ سانفرانسیسکو، و دانشگاه پنسیلوانیا در فیلادلفیا، گروه بندی کردند. محققان امیدوار بودند که هر گونه مزایا یا معایب در درمان در میان بزرگترین نمونه ممکن از بیماران تشخیص داده شود. همه کارآزمایی‌ها تصادفی و کنترل‌شده بودند، به این معنی که بیمار شانس تصادفی برای دریافت پلاسمای نقاهت یا عدم دریافت آن را داشت.

داده‌هایی از یک مطالعه چند مرکزی دیگر در ایالات متحده که به طور جداگانه در دسامبر 2021 منتشر شد، در تجزیه و تحلیل گنجانده شد JAMA Internal Medicine. آن مطالعه بر روی 941 بیمار بستری با کووید-19 نشان داد که بیمارانی که دوزهای بالایی از پلاسما درمانی دوره نقاهت را دریافت می‌کنند و از داروهای دیگر مانند رمدسیویر یا کورتیکواستروئیدها استفاده نمی‌کنند، احتمالاً از درمان پلاسمای خون سود می‌برند. میلا اورتیگوزا، محقق اصلی این مطالعه، MD، PhD، استادیار دپارتمان‌های پزشکی و میکروبیولوژی در دانشگاه NYU Langone، می‌گوید که این نتایج اولیه از این ایده حمایت می‌کند که پلاسمای نقاهت می‌تواند یک گزینه درمانی عملی باشد، به‌ویژه زمانی که درمان‌های دیگر هنوز وجود ندارد. در دسترس است، مانند شروع یک بیماری همه گیر.

اورتیگوزا می‌گوید علاوه بر این، پلاسمای دوران نقاهت جمع‌آوری‌شده از اهداکنندگان قبلاً آلوده و متعاقباً واکسینه شده (VaxPlasma) حاوی آنتی‌بادی‌هایی در مقادیر و تنوع کافی است که می‌تواند محافظت بیشتری در برابر انواع ویروسی در حال ظهور ایجاد کند. ویروس ها معمولاً در طول هر بیماری همه گیر به طور ژنتیکی جهش می یابند (تغییرات تصادفی در کدهای DNA یا RNA خود به دست می آورند). به همین دلیل، پلاسمای دوران نقاهت این پتانسیل را دارد که پس از چنین جهش‌هایی سریع‌تر درمان مؤثر ارائه دهد تا انواع درمانی که با گذشت زمان کمتر اثربخش می‌شوند و باید برای پرداختن به یک نوع جدید، مانند درمان‌های آنتی‌بادی مونوکلونال، تحت یک فرآیند طراحی مجدد قرار گیرند.

علاوه بر Troxel، Petkova، و Ortigoza، دیگر محققان دانشگاه NYU Langone درگیر در این مطالعات، Keith Goldfeld، DrPh هستند. منگلینگ لیو، دکترا. هیونگ پارک، دکتری؛ Thaddeus Tarpey، PhD. یین شیانگ وو، MA; دنی وو، ام اس؛ یی لی، ام اس; کوریتا گرودزن، دکتر. و جودیت هوچمن، دکتر. سایر محققین مطالعه عبارتند از Anup Agarwal، MD. گونجان کومار، دکتر. و آپارنا موکرجی، MD، PhD. در شورای تحقیقات پزشکی هند در دهلی نو؛ کریستینا آوندانو سولا، دکتر. Rafael Duarte، MD، PhD، و Arantxa Sancho-Lopez، MD. در بیمارستان Universitario Puerta de Hierro Majadahonda در مادرید، اسپانیا؛ اما باینبریج، MD، MPH؛ پریسیلا هسو، MD; و آنی لوتکمایر، MD. در دانشگاه کالیفرنیا سانفرانسیسکو؛ کاترین بار، MD; و پاملا شاو، دکترا. در دانشگاه پنسیلوانیا در فیلادلفیا (اکنون در Kaiser Permanente)؛ Timothy Devos، MD، PhD. و Geert Meyfroidt، MD، PhD. در دانشگاه Katholieke در لوون، بلژیک؛ آندره نیکولا، MD، PhD. در دانشگاه برازیلیا در برزیل؛ Liise-Anne Pirofski، MD، PhD. و هیون آه یون، دکتر. در کالج پزشکی آلبرت اینشتین در شهر نیویورک؛ بارت رایندرز، دکترا، دکترا. و Casper Rokx، MD، PhD. در دانشگاه اراسموس هلند؛ و الیوت انتمن، MD، در دانشگاه هاروارد در بوستون. حمایت مالی برای مطالعات توسط مؤسسه ملی سلامت UL1TR001445 ارائه شد.