آخرین مطالب

چرا خدمات سلامت روان کودکان و جوانان شکسته بریتانیا را ترک کردم | سلامت روان


بر اساس آخرین آمار NHS، 420314 کودک و جوان در ماه به دلیل مشکلات روانی تحت درمان قرار می گیرند. در اینجا یک مشاور روانپزشک کودک و نوجوان که تا همین اواخر در NHS کار می کرد خدمات بهداشت روانی کودکان و نوجوانان (CAMHS) نبرد ناامیدکننده و بی امان روزانه برای پاسخگویی به تقاضای فزاینده و کمک به نیازمندان را توصیف می کند.

تا سال گذشته به عنوان مشاور روانپزشک کودک و نوجوان در سرویس NHS CAMHS کار می کردم. من 20 سال از عمرم را وقف رسیدن به آن مقام کرده بودم و در یک تخصص نزدیک به قلبم کار کردم.

من اولین بار در ۱۲ سالگی زمانی که تابستان خود را به صورت داوطلبانه در یک پرورشگاه رومانیایی گذراندم به روانپزشکی کودک علاقه مند شدم. در آنجا به طور مستقیم تأثیرات تروما و غفلت را بر سلامت روان و رشد کودک دیدم. می‌دانستم که این زمینه کاری است که می‌خواهم در آن کار کنم، و امیدوار بودم که مداخله زودهنگام تأثیر عمیقی بر نتایج کودکانی که به کمک نیاز دارند داشته باشد.

اما پس از 15 سال کار در NHS در کنار همکاران بسیار متعهد و متعهد، تصمیم دشواری برای استعفا گرفتم زیرا دیگر نمی‌توانستم بخشی از سیستمی باشم که آشکارا خراب است و دیگر نمی‌توانم مداخله اولیه را که بسیار حیاتی است انجام دهم. در بسیاری از موارد

در حالی که CAMHS برای سال‌ها طولانی شده است، با زمان‌های انتظار طولانی و در دسترس بودن محدود خدمات درمانی، همه‌گیری Covid-19 و پیامدهای آن باعث توقف این سرویس شده است.

زمان انتظار در برخی موارد از یک سال به سه سال افزایش یافت. اکنون به بسیاری از کودکان گفته می‌شود که با وجود خودکشی یا محدود کردن غذایشان به سطوح پایین خطرناک، آستانه CAMHS را برآورده نمی‌کنند. یک دختر جوان اوتیستیک با مشکلات خوردن، به دلیل تقاضای زیاد برای درمان، برای دریافت هر گونه کمکی تلاش کرده بود. تا زمانی که او را در CAMHS دیدم، مادرش به من گفت که فقط یک چوب کرفس در روز می خورد. متأسفانه، او یکی از بسیاری از افراد در همان موقعیت بود.

خانواده هایی که به دنبال تشخیص اوتیسم و ​​ADHD هستند، علاوه بر مشکلات حاد سلامت روان، مشکلات مشابهی را تجربه می کنند. بسیاری از آنها “خطر بالا” در نظر گرفته نشدند و بنابراین اولویت بندی نشدند. بسیاری از دختران در طیف اوتیسم اغلب حتی به مراحل ارزیابی هم نمی‌رسند، زیرا توسط پرسشنامه‌های CAMHS که اغلب اوتیسم را در میان دختران با عملکرد بالا شناسایی نمی‌کند، غربالگری می‌شوند.

در حالی که این ممکن است به کاهش لیست انتظار کمک کند، برای بسیاری از دختران منجر به عدم درک مشکلات اساسی رشد عصبی آنها می شود و به انبوهی از مشکلات سلامت روانی همراه مانند آسیب به خود و اختلال اضطراب منجر می شود.

من همان ناراحتی بسیاری از بیماران CAMHS خود را داشتم، که در بسیاری از موارد سالها منتظر دیدن من بودند. به شوهرم گفتم که خانواده ها اغلب قبل از اینکه با من ملاقات کنند عصبانی بودند. با مدت زمان انتظار، می توانم دلیل آن را درک کنم.

کودکان و خانواده هایشان فقط با تأخیرهای طولانی برای مراقبت مواجه نمی شوند. حتی دریافت ارجاع یا ویزیت شدن توسط یک متخصص مراقبت های بهداشتی مربوطه می تواند به معنای هدایت یک سیستم واقعاً پیچیده باشد.

من بیشتر روزها را با این احساس سپری می کردم که اگر کودک را به موقع می دیدم، شاید می توانستم از نیاز این کودک به مصرف داروهای ضد افسردگی جلوگیری کنم – چیزی که من به عنوان یک مادر دو فرزند سعی می کنم از آن اجتناب کنم. بچه های من.

من CAMHS را با دلی سنگین ترک کردم زیرا وضعیت اسفبار بسیاری از کودکان در بریتانیا که برای مشکلات سلامت روانی به کمک نیاز دارند، اکنون بی شباهت به کودکانی نیست که 25 سال پیش در یتیم خانه های رومانیایی ملاقات کردم.

با توجه به تعداد بی‌سابقه کودکان و جوانانی که اکنون در پی این همه‌گیری کمک می‌کنند، بسیار حیاتی است که CAMHS به درستی بودجه لازم را برای کمک به همه نیازمندان فراهم کند.