[ad_1]

کووید

اعتبار: دامنه عمومی Pixabay/CC0

گروهی از محققان دانشکده پزشکی پرلمن دانشگاه پنسیلوانیا دریافتند که دو نوع خطر ژنتیکی که تقریباً 40 درصد از سیاه‌پوستان حامل آن هستند، ممکن است شدت سپسیس و کووید-19 را تشدید کند. یافته ها، منتشر شده در مصونیت، دو مسیر بالقوه برای کاهش نابرابری های سلامت ناشی از این جهش های ژنی را شناسایی کنید.

“یافته های ما نشان می دهد که انواع خطر APOL1 می تواند تفاوت نژادی مهم مشاهده شده در بروز سپسیس و شدت در بین افراد سیاه پوست را توضیح دهد. علاوه بر این، کار ما نشان می دهد که شناسایی افراد با ژنوتیپ پرخطر APOL1 ممکن است برای پیش بینی خطر بیماری مهم باشد. مداخله زودهنگام.

هر سال حداقل 1.7 میلیون بزرگسال در ایالات متحده به عفونت سپسیس مبتلا می شوند که منجر به مرگ 270000 نفر می شود. در ایالات متحده، بیمارانی که تبار آفریقایی دارند، 67 درصد بیشتر از میزان بستری شدن سپسیس شدید در بیمارستان و 20 درصد بیشتر احتمال مرگ ناشی از این بیماری را در مقایسه با افراد سفیدپوست، حتی پس از تطبیق با متغیرهای مشترک، دارند. به طور مشابه، COVID-19 به طور نامتناسبی بر آمریکایی های آفریقایی تبار تأثیر می گذارد، با نرخ عفونت بالاتر و بیماری شدیدتر.

دو گونه از ژن APOL1 – G1 و G2 – تقریباً منحصراً در افراد با تبار غرب آفریقا یافت می شود. حمل یک آلل خطر در برابر بیماری خواب آفریقایی مقاومت ایجاد می کند، در حالی که داشتن دو آلل خطر به طور قابل توجهی خطر ابتلا به بیماری مزمن کلیوی و همچنین بیماری گلومرولی ناشی از HIV و COVID را افزایش می دهد که اخیراً توسط آزمایشگاه Susztak مورد مطالعه قرار گرفته است.

محققان Penn Medicine برای تعیین اینکه آیا انواع خطر APOL1 می‌تواند به تفاوت در شدت سپسیس بین بیماران سیاه‌پوست و سفیدپوست کمک کند، داده‌های برنامه میلیون کهنه‌کار را تجزیه و تحلیل کردند – یک بانک زیستی ملی که شامل داده‌های ژنومی بیش از 840000 جانباز است.

محققان ارتباط انواع خطر APOL1 با بروز سپسیس را در 57000 شرکت‌کننده سیاه‌پوست ارزیابی کردند و دریافتند که ارتباط آماری معنی‌داری بین گونه‌های ژنی و بروز سپسیس در این جمعیت وجود دارد.

مشابه سپسیس، COVID-19 با التهاب شدید، نارسایی کلیه و تغییرات شدید عروقی همراه است. تیم تحقیقاتی نمونه‌های پلاسما را از 74 بیمار COVID-19 بستری شده در بیمارستان دانشگاه پنسیلوانیا دریافت کردند و دریافتند که دوباره بین بیماران مبتلا به انواع APOL1 و شدت بالاتر COVID-19 ارتباط وجود دارد.

برای آزمایش قدرت این همبستگی، تیم تحقیقاتی مدل‌های موش جدیدی تولید کردند که حاوی آلل‌های خطر G2 بودند و آن‌ها را با کنترل‌هایی مقایسه کردند که انواع مختلف را نداشتند. این مطالعه نشان داد که موش هایی که آلل های خطر را بیان می کردند، التهاب عروقی، نشت و سپسیس شدیدتر را تجربه کردند. توالی‌یابی تک سلولی و آزمایش‌های in vivo نشان داد که بیان آلل‌های متغیر خطر نیز منجر به آسیب میتوکندری می‌شود که منجر به آزادسازی سیتوزولی DNA میتوکندری می‌شود.

در نهایت، تیم تحقیقاتی آزمایش کردند که آیا می‌توان از این پیامدها پیشگیری کرد یا خیر، و دریافتند که مهار دو مسیر (التهاب و STING) در موش‌های دارای تغییرات ژنتیکی در برابر نقص‌های ناشی از انواع خطر محافظت می‌کند. چندین داروی امیدوارکننده جدید برای هدف قرار دادن APOL1 در حال توسعه هستند، و نتایج تیم پن نشان می‌دهد که مطالعات ژنتیکی می‌تواند اطلاعات حیاتی را برای درمان‌های دقیق در درمان سپسیس شدید و COVID-19 فراهم کند.


تنوع ژنی بسیار شایع در جمعیت های اقلیت باعث بیماری کلیوی می شود


اطلاعات بیشتر:
جونان وو و همکاران، انواع خطر APOL1 در افراد با اصل و نسب ژنتیکی آفریقایی باعث ایجاد نقص سلول های اندوتلیال می شوند که سپسیس را تشدید می کند. مصونیت (2021). DOI: 10.1016/j.immuni.2021.10.004

ارائه شده توسط دانشکده پزشکی پرلمن در دانشگاه پنسیلوانیا

نقل قول: انواع ژن های رایج مرتبط با سپسیس و شدت COVID-19 در آمریکایی های آفریقایی تبار (2021، 16 نوامبر) در 16 نوامبر 2021 از https://medicalxpress.com/news/2021-11-common-gene-variants-linked-sepsis بازیابی شده است. html

این برگه یا سند یا نوشته تحت پوشش قانون کپی رایت است. به غیر از هرگونه معامله منصفانه به منظور مطالعه یا تحقیق خصوصی، هیچ بخشی بدون اجازه کتبی قابل تکثیر نیست. محتوای مذکور فقط به هدف اطلاع رسانی ایجاد شده است.



[ad_2]