
اعتبار: دامنه عمومی Pixabay/CC0
تحقیقات جدید این ایده را که یک «پارادوکس چاقی» وجود دارد، رد کرده است، بهطوریکه تصور میشود بیماران مبتلا به نارسایی قلبی که دارای اضافه وزن یا چاق هستند، نسبت به افراد با وزن طبیعی کمتر در بیمارستان بستری میشوند یا میمیرند.
این مطالعه که در نشریه منتشر شده است مجله قلب اروپا، نشان می دهد که اگر پزشکان به جای بررسی شاخص توده بدنی (BMI) نسبت دور کمر به قد بیماران خود را اندازه گیری کنند، مزیت احتمالی بقا برای افراد با BMI 25 کیلوگرم بر متر خواهد بود.2 یا بیشتر ناپدید می شود.
«پارادوکس چاقی» به یافتههای غیر شهودی مربوط میشود که نشان میدهد اگر چه افرادی که دارای اضافه وزن یا چاق هستند در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به مشکلات قلبی هستند، زمانی که یک فرد به بیماری قلبی مبتلا شد، به نظر میرسد افرادی که BMI بالاتری داشتند بهتر عمل میکردند و کمتر بودند. احتمال مرگ نسبت به وزن طبیعی وجود دارد. توضیحات مختلفی ارائه شده است، از جمله این واقعیت که وقتی فردی دچار مشکلات قلبی می شود، مقداری چربی اضافی به نوعی در برابر مشکلات سلامتی و مرگ بیشتر محافظت می کند، به خصوص افرادی که به بیماری های شدید و مزمن مبتلا می شوند اغلب وزن کم می کنند.
جان مک موری، پروفسور قلب و عروق پزشکی در دانشگاه گلاسکو (بریتانیا) که سرپرستی آخرین تحقیق را برعهده داشت، گفت: «پیشنهاد شده است که زندگی با چاقی برای بیماران مبتلا به نارسایی قلبی و کاهش کسر جهشی چیز خوبی است. اتاق اصلی قلب قادر به فشار دادن مقادیر طبیعی خون نیست. ما میدانستیم که این نمیتواند درست باشد و چاقی باید بد باشد تا خوب. یک بیمار بافت چربی زیادی دارد.”
همانطور که پروفسور استفان فون هاهلینگ، مشاور قلب و عروق، و دکتر ریوسکه ساتو، محقق، هر دو در مرکز پزشکی دانشگاه گوتینگن (آلمان)، در سرمقالهای ضمیمه مینویسند، BMI ترکیب چربی و ماهیچههای بدن را در نظر نمیگیرد. و استخوان، یا جایی که چربی توزیع می شود. “آیا می توان فرض کرد که یک کشتی گیر حرفه ای آمریکایی (عضله بیشتر) و یک کشتی گیر سومو ژاپنی (چربی بیشتر) با شاخص توده بدنی یکسان، خطر ابتلا به بیماری های قلبی عروقی مشابهی دارند؟ سالهای جوانتر وقتی در نقش «ترمیناتور» با شاخص توده بدنی 30 کیلوگرم بر متر بازی کرد2”
مطالعهای که امروز منتشر شد، اولین مطالعهای است که به روشهای مختلف اندازهگیری اندازه و نسبت بیماران، از جمله BMI، و همچنین اندازهگیریهای آنتروپومتریک مانند نسبت دور کمر به قد، دور کمر و نسبت دور کمر به باسن و تنظیم نتایج بیمار برای در نظر گرفتن سایر عواملی که در این پیامدها نقش دارند یا آنها را پیشبینی میکنند، مانند سطوح پپتیدهای ناتریورتیک – هورمونهایی که در خون ترشح میشوند، زمانی که قلب تحت فشار است، مانند نارسایی قلبی.
پروفسور مک موری گفت: “پپتیدهای ناتریورتیک تنها مهم ترین متغیر پیش آگهی در بیماران مبتلا به نارسایی قلبی هستند. به طور معمول، سطح پپتیدهای ناتریورتیک در افراد مبتلا به نارسایی قلبی افزایش می یابد، اما بیماران مبتلا به چاقی سطوح پایین تری نسبت به افراد دارای وزن طبیعی دارند.”
پروفسور مک موری و همکارانش دادههای 1832 زن و 6567 مرد مبتلا به نارسایی قلبی و کاهش کسر جهشی را که در کارآزمایی تصادفیسازی شده بینالمللی کنترلشده PARADIGM-HF که در 47 کشور در شش قاره برگزار میشد، مورد تجزیه و تحلیل قرار دادند. هنگامی که بیماران تصادفی شدند، پزشکان دادههایی را در مورد BMI، فشار خون، اندازهگیریهای آنتروپومتریک، نتایج آزمایشهای خون، تاریخچه پزشکی و درمانها جمعآوری کردند. محققان علاقه مند بودند که ببینند چه بیمارانی با نارسایی قلبی در بیمارستان بستری شده اند یا چه کسانی بر اثر آن فوت کرده اند.
یک “پارادوکس چاقی-بقا” نرخ مرگ و میر کمتری را برای افراد با BMI 25 کیلوگرم بر متر نشان داد.2 یا بیشتر، اما زمانی که محققان نتایج را برای در نظر گرفتن تمام عواملی که میتوانند بر نتایج تأثیر بگذارند، از جمله سطوح پپتیدهای ناتریورتیک، تنظیم کردند، این موضوع حذف شد.
نویسنده اول این مطالعه، دکتر جواد بات، محقق از بیمارستان دانشگاه کپنهاگ-Rigshospitalet، کپنهاگ (دانمارک) که این تجزیه و تحلیل را انجام داد، گفت: “این پارادوکس زمانی که به قد کمر تا قد نگاه می کردیم، بسیار کمتر مشهود بود. پس از تعدیل متغیرهای پیش آگهی ناپدید شد. پس از تعدیل، هم BMI و هم نسبت دور کمر به قد نشان داد که چربی بیشتر بدن با خطر بیشتر مرگ یا بستری شدن در بیمارستان به دلیل نارسایی قلبی مرتبط است، اما این برای کمر مشهودتر بود. نسبت به قد وقتی به نسبت دور کمر به قد نگاه می کنیم، متوجه شدیم که 20 درصد از افرادی که بیشترین چربی را دارند، 39 درصد بیشتر از افرادی که در 20 درصد پایینی به دلیل نارسایی قلبی بستری شده اند، بیشتر در معرض خطر بستری شدن در بیمارستان هستند. کمترین چاق.”
پروفسور مک موری گفت: “مطالعه ما نشان می دهد که وقتی از روش های بهتری برای اندازه گیری چربی بدن استفاده می کنیم، “پارادوکس بقای چاقی” وجود ندارد. BMI محل چربی در بدن یا مقدار آن را نسبت به عضله یا وزن در نظر نمی گیرد. اسکلت، که ممکن است بر اساس جنس، سن و نژاد متفاوت باشد. به طور خاص در نارسایی قلبی، مایعات باقیمانده نیز به وزن بدن کمک می کند. این شاخص هایی است که وزن را شامل نمی شود، مانند نسبت دور کمر به قد، که واقعیت را روشن می کند. رابطه بین چربی بدن و پیامدهای بیمار در مطالعه ما، نشان می دهد که چاقی بیشتر در واقع با پیامدهای بدتر و نه بهتر، از جمله میزان بالای بستری شدن در بیمارستان و کیفیت زندگی مرتبط با سلامت بدتر همراه است.
“چاقی در بیماران مبتلا به نارسایی قلبی و کاهش کسر جهشی خوب نیست و بد است. این مشاهدات این سوال را مطرح میکند که آیا کاهش وزن ممکن است نتایج را بهبود بخشد یا خیر، و ما برای آزمایش این موضوع به آزمایشهایی نیاز داریم. در بریتانیا، موسسه ملی سلامت و Care Excellence، NICE، اکنون توصیه می کند که از نسبت دور کمر به قد به جای BMI برای جمعیت عمومی استفاده شود، و ما باید از این امر برای بیماران مبتلا به نارسایی قلبی نیز حمایت کنیم.
“این مهم است زیرا تشخیص نادرست نارسایی قلبی در افراد مبتلا به چاقی یک مسئله اصلی در مراقبت های اولیه است. علائم تنگی نفس بیماران اغلب صرفاً به دلیل چاقی نادیده گرفته می شود. چاقی یک عامل خطر و محرک نارسایی قلبی است. در حالی که در کاهش وزن گذشته ممکن است برای بیماران مبتلا به نارسایی قلبی و کاهش کسر جهشی نگران کننده باشد، امروزه چاقی است.
پروفسور فون هاهلینگ و دکتر ساتو در سرمقاله خود می نویسند: “یافته های حاضر زنگ خطر را در مورد اصطلاح “پارادوکس چاقی” ایجاد می کند، که ادعا می شود بر اساس BMI است. آیا می توانیم HF چاق را تشخیص دهیم. [heart failure] بیماران فقط همینطور که هستند بمانند؟ برای پرداختن به این سوال به اندازه کافی، نه تنها باید پارادوکس چاقی را حتی در بیماران مبتلا به HF با کسر جهشی حفظ شده (HFpEF) و در بیماران HF لاغر با استفاده از WHtR بازبینی کرد. [waist-to-height ratio]که فرآیندهای پاتوفیزیولوژیک چاقی را بهتر منعکس میکند، اما همچنین آزمایشهای بیشتری برای تایید اثر کاهش وزن در بیماران HF واقعاً چاق با WHtR بالا ضروری است.
محدودیتهای این مطالعه این است که اندازهگیری دقیق شکلهای بدن، مانند دور کمر، بهویژه زمانی که اندازهگیریها توسط افراد مختلف انجام میشود، میتواند دشوارتر باشد. ممکن است عوامل ناشناخته دیگری وجود داشته باشد که می تواند بر نتایج تأثیر بگذارد. تجزیه و تحلیل بر روی اندازهگیریها و سایر دادههای گرفته شده در زمان پیوستن شرکتکنندگان به مطالعه انجام شد و هیچ تغییری در وزن یا دور کمر در طول دوره پیگیری لحاظ نشد. هیچ دادهای در مورد آمادگی قلبی تنفسی شرکتکنندگان وجود نداشت، که میتواند بر ارتباط بین اندازهگیریهای آنتروپومتریک و نتایج تأثیر بگذارد. و در نهایت، تنها 153 بیمار کم وزن و با BMI کمتر از 18.5 کیلوگرم بر متر مربع بودند.2و 171 بیمار با نسبت دور کمر به قد کمتر از 0.4 (0.5 نسبت سالم در نظر گرفته می شود)، بنابراین یافته های این مطالعه را نمی توان به بیماران با BMI پایین یا نسبت دور کمر به باسن تعمیم داد.
اطلاعات بیشتر:
جان جی جی وی مک موری و همکاران، معیارهای آنتروپومتریک و پیامدهای نامطلوب در نارسایی قلبی با کسر دفع کاهش یافته: بازبینی پارادوکس چاقی، مجله قلب اروپا (2023). DOI: 10.1093/eurheartj/ehad083
ارائه شده توسط انجمن قلب و عروق اروپا
نقل قولمطالعه (2023، 21 مارس) که در 21 مارس 2023 از https://medicalxpress.com/news/2023-03-waist-to بازیابی شد، می گوید: نسبت دور کمر به قد، نه BMI، به طور دقیق نتایج را در بیماران مبتلا به نارسایی قلبی نشان می دهد. -height-ratio-bmi-accurately-outcomes.html
این برگه یا سند یا نوشته تحت پوشش قانون کپی رایت است. به غیر از هرگونه معامله منصفانه به منظور مطالعه یا تحقیق خصوصی، هیچ بخشی بدون اجازه کتبی قابل تکثیر نیست. محتوای مذکور فقط به هدف اطلاع رسانی ایجاد شده است.